Wat ons omringt, behoort ons toe,

het vormt ons, het schenkt ons onderdak.

Wat ons omringt, met het verlopen van tijd,

verliest aan beland, we nemen het voor vanzelfsprekend aan,

en gaat over in de nalatigheid.

 

Beseffen we nog, al lopen we elke ochtend dezelfde route,

dat de bloemen van de buurvrouw weer zijn gaan bloeien?

Welke situaties hebben nog de kracht en

het gewicht van die tweede aandacht?

 

Ik vraag me af waarom jij mij zo fascineert,

ik zie in jou iets eenzaams en vergeten,

maar tegelijkertijd zo kwetsbaar en herkenbaar.

 

Je reflecteert onze manieren van kijken,

begrijpen en communiceren met elkaar.

Je weerspiegelt het verstrijken van tijd.

 

Klopt het dat we bewust zijn van ons pad?

Of is het zo dat we de weg van de minste weerstand kiezen,

maar af en toe toch de gaten in de weg moeten ontwijken?

Foreign Bodies and Postures, Eindshow Bcademie at Garage Rotterdam, 2018